Baza wiedzy

powrót

Psychoterapia Rodzinna

Psychoterapia rodzinna zaczęła się stopniowo rozwijać po drugiej wojnie światowej w Stanach Zjednoczonych. Współtwórcami podejścia byli m.in: Salvador Minuchin, Jay Haleya, Cloe Madanes, Virginia Satir, Paul Watzlawick, Gregory Bateson. Człowiek rozumiany jest jako część funkcjonująca w obrębie szerszego systemu. Najważniejszym i najbliższym systemem jest rodzina.

Teoria ta zakłada, że nie należy analizować zjawisk psychicznych tylko w sposób liniowy: przyczyna - skutek. Poszczególne elementy systemu oddziałują wzajemnie na siebie. Według tego podejścia rodzina to system, a zakłócenie harmonii w nim może skutkować pojawieniem się problemów u któregoś z jej członków. Zmiana jednego elementu wpływa automatycznie na zmiany w innych elementach.

Problemy analizowane są pod kątem relacji w rodzinie, jej funkcjonowania i mocnych stron. Dużo uwagi poświęca się komunikacji między poszczególnymi członkami rodziny. Często analiza sięga głębiej i obejmuje traumatyczne doznania poprzednich pokoleń, które są przekazywane na kolejnych członków rodziny. Symptomy chorobowe rozumiane są jako komunikaty systemowe, spełniające ważną rolę dla podtrzymania równowagi, dzięki której dany system funkcjonuje. Może się okazać, że np. anoreksja córki czy bójki wszczynane przez syna to jedyne, co łączy rodziców i powstrzymuje ich przed rozstaniem. Problemy dziecka są w tym przypadku w jakimś sensie "wołaniem" o przetrwanie rodziny.

Można wyodrębnić kilka nurtów terapii rodzinnej - podejścia modernistyczne: klasyczną szkołę mediolańską, podejście strukturalne, strategiczne, interakcyjno-komunikacyjne, systemów rodzinnych Bowena, kontekstualne i oraz podejścia postmodernistyczne: narracyjne, postmediolańskie, terapia oparta na współpracy językowej.

Przykładowe pojęcia: paradoksalny nakaz, przeformułowanie, sprzężenia zwrotne, pytania cyrkularne, homeostaza, ustanawianie granic, modyfikacja interakcji, koalicje, przymierza, podsystemy.

O terapii: Terapeuta, a najczęściej dwóch terapeutów, zaprasza do współpracy całą rodzinę. Spotkania odbywają ze wszystkimi członkami rodziny na raz albo w różnych układach, w zależności od procesu terapeutycznego, np: ojciec z matką, rodzice z dziećmi. Terapia ma zazwyczaj charakter dyrektywny – terapeuta wprowadza nowe reguły komunikacji lub zmienia strukturę rodziny. Członkowie rodziny niejednokrotnie dostają do wykonania "prace domowe", które mają ich nauczyć lepszego funkcjonowania razem w realnym życiu, np: wspólny rodzinny spacer lub romantyczna kolacja dla rodziców. Długość trwania terapii zależy od specyfiki problemu. Spotkania odbywają się najczęściej raz na dwa tygodnie i trwają zazwyczaj ok 90 minut.

szukamterapeuty.pl © 2015 - 2017 Baza najlepszych psychologów i psychoterapeutów. Dzięki nam znajdziesz skuteczną pomoc.