Baza wiedzy

powrót

Schizofrenia/psychoza

Schizofrenia to przewlekła choroba, którą można i trzeba leczyć. Należy do tzw. zaburzeń psychotycznych, czyli stanów charakteryzujących się nieadekwatnym postrzeganiem, przeżywaniem, odbiorem siebie i oceną rzeczywistości. Słowo „schizofrenia” dosłownie oznacza "rozszczepienie umysłu". Podstawowym objawem schizofrenii jest rozszczepienie pomiędzy myśleniem, zachowaniem, emocjami, motywacją, ekspresją emocji ("dziwaczne zachowania").

Ze względu na często niejednorodny obraz kliniczny powstała hipoteza, że schizofrenia to nie jedno zaburzenie, lecz grupa chorób (tzw. psychoz). Występuje kilka postaci schizofrenii. W zależności od przeważających objawów wyróżnia się schizofrenię: paranoidalną, hebefreniczną, katatoniczną, prostą, rezydualną i niezróżnicowaną. W Polsce najczęściej rozpoznawana jest postać paranoidalna.
Ryzyko zachorowania na schizofrenię w ciągu całego życia wynosi około 1%. Kobiety chorują równie często jak mężczyźni. Jest to choroba ludzi młodych – ponad połowa zachorowań rozpoczyna się przed 30. rokiem życia. Mężczyźni zaczynają chorować zazwyczaj w nieco młodszym wieku (15.–24. r.ż.) niż kobiety (25.–34. r.ż.).

Schizofrenia nie jest efektem błędu np. w wychowywaniu dziecka, traumatycznego zdarzenia czy choroby somatycznej itp. Przyczyny schizofrenii wciąż pozostają nieznane i zalicza się do nich m.in: czynniki biologiczne (w tym genetyczne), psychologiczne, społeczne i środowiskowe.

Choroba może rozpocząć się nagle, a jej obraz nie pozostawi wątpliwości, że mamy do czynienia z chorobą psychiczną. Może również rozwijać się powoli, wstępnie nie budząc podejrzeń najbliższego otoczenia, do czasu gdy nagle się zaostrzy.

Pierwsze objawy mogą być nieznaczne np: częstsze wybuchy "pustego" śmiechu, pragnienie przebywania w samotności, zaniedbywanie dbałości o higienę, nadmierna pobożność, porzucenie dawnych zainteresowań, obniżenie krytycyzmu.

Leczenie ma charakter złożony i może obejmować: farmakoterapię, psychoedukację, psychoterapię, terapię zajęciową. Podstawowa metoda leczenia opiera się głównie na stosowaniu leków przeciwpsychotycznych (dawniej zwane neuroleptykami). Rokowanie w przebiegu schizofrenii jest ostrożne, choć znacznie lepsze niż kilkanaście lat temu. W dużej mierze zależy od podatności chorego na określone działania terapeutyczne, a także od regularności i stałości leczenia - często do końca życia chorego. Istotne znaczenie ma współpraca lekarza nie tylko z samym pacjentem, ale także z jego rodziną. Dlatego tak ważna jest wzajemna pomoc i wsparcie poszczególnych członków rodziny.

Do głównych objawów schizofrenii należą m.in:

  • postępująca utrata kontaktu ze światem, wycofanie społeczne, utrata zainteresowań
  • zaburzenia koncentracji i uwagi, różnego rodzaju zaburzenia pamięci i inteligencji
  • zobojętnienie uczuciowe, pustka uczuciowa
  • utrata związków emocjonalnych z otoczeniem
  • zaburzenia afektu (nastroju)- smutek, żal, zmniejszenie radości życia; emocje nieadekwatne do występującej sytuacji (np. nadmierna wesołkowatość, śmiech w sytuacjach trudnych)
  • rozpad osobowości: brak kontaktu intelektualnego z rzeczywistością, brak zgodności treści uczuć i myśli, jednoczesne występowanie dwóch sprzecznych sądów, uczuć lub dążeń
  • objawy wytwórcze: urojenia (chory widzi, opisuje rzeczy lub wydarzenia, które w rzeczywistości nie istnieją, nieadekwatnie odbiera i przeżywa rzeczywistość )
  • omamy/halucynacje (zaburzenie doświadczeń zmysłów: wzroku, słuchu, smaku, węchu, dotyku- realistyczne doznania zmysłowe, mimo że w otoczeniu nie ma bodźca/obiektu, który to doznanie mógł wywołać )

szukamterapeuty.pl © 2015 - 2017 Baza najlepszych psychologów i psychoterapeutów. Dzięki nam znajdziesz skuteczną pomoc.